Browsed by
Kategoria: urok Kanarów

Piękne, niedoceniane.

Piękne, niedoceniane.

Nie wiem, czemu nie cieszą się taką popularnością. Rzadko zachwalane są w turystycznych folderach, a jeśli już, to raczej jako ciekawostka, którą można raz zobaczyć, nie zaś miejsce, do którego chciałoby się ciągle wracać. Mało kto śni o nich po nocach, ani we śnie, ani na jawie, nikt nie mówi, że są rajskie. Jawią się jako brzydsze, niechciane, gorsze wersje swoich blond sióstr, a przecież w niczym im nie ustępują. Mam do nich kompletną słabość. Plaże z czarnym piaskiem. Playa…

Read More Read More

Gdzieś między górami a oceanem

Gdzieś między górami a oceanem

Właściwie to miała być wycieczka do Barranco de Los Cernícalos, ale samochodowa nawigacja miała inne plany. Wiodła nas wprawdzie w kierunku wspomnianego wąwozu, jednak drogą okrężną, szutrową, przez góry, do tego – jak na Gran Canarię przystało – stromą oraz krętą. Gdyby nie fakt, że jechaliśmy terenówką, już dawno trzeba by było rąbnąć tą nawigacją w siną dal, po czym zabrać się za liczenie szkód na karoserii i podwoziu. Tymczasem przed kolejnym ostrym zakrętem, gdy zwątpiłam, czy i terenówka da…

Read More Read More

Karnawałowy ból głowy

Karnawałowy ból głowy

Jako mieszkanka Wysp Kanaryjskich od lat niemal sześciu, nigdy nie byłam wielkim fanem jednej z największych atrakcji tych wysp – karnawału. Tak się zawsze składało, że w pierwszych miesiącach roku, gdy jedna po drugiej sypią się fiesty, ja akurat zajęta byłam jakimś moim własnym małym zamieszaniem, czy to osobistym, finansowym, czy podróżniczym albo miałam akurat na rano do roboty. Zatem, gdy pod koniec minionego weekendu Kanaroniemiec wyraził pragnienie pójścia na karnawał, takież pragnienie wyraził jego Kuzyn Na Wakacjach, a podobneż pragnienie…

Read More Read More

O odkrywaniu rzeczy oczywistych

O odkrywaniu rzeczy oczywistych

Przez długie lata – no bo wiadomo, że im człowiek młodszy, tym mu wolniej czas płynie, więc tamte lata faktycznie były długie, a te obecne zasuwają jak radziecka rakieta – a zatem przez długie lata na pytanie: góry czy morze, odpowiadałam z lekkim nieuzasadnionym poczuciem wyższości, że oczywiście góry. Po górach to można chodzić, zdobywać, natrudzić się, widoków naoglądać, być romantycznym, melancholijnym i krzepkim superheroe. A plaża? Nudy, panie, leżeć, leżeć, piec się na sucharek, leżeć, w morzu się popluskać…

Read More Read More

Plażowe reakcje chemiczne

Plażowe reakcje chemiczne

Powiedzmy sobie szczerze, ci, którzy mieszkają od dłuższego czasu w Krakowie, rzadko wpadają na piwo na Rynek. Mieszkańcy Wrocławia nie zatrzymują się codziennie nad krasnalami, a zakopianie nie ruszają co weekend na Giewont. Jakoś tak się dzieje, że zwykła codzienność panoszy się nawet w miejscach najbardziej niezwykłych. Może dlatego dosyć rzadko bywam na plaży jak na kogoś, kto ma do tej plaży pięć minut spacerem. Owszem często je widzę, bo jest tu ich pełno. Ale widuję je dosyć szybko, w…

Read More Read More

Lato

Lato

Obserwując świat w jego mikroskali, czyli akurat na Wyspach Kanaryjskich, ostatnimi dniami wciąż przypominam sobie tekst z jednej z piosenek zespołu Coma: „Lato wybuchło z całych sił”. Otóż to. Bezapelacyjnie, w całym swoim uroku, przyszło lato. Na Wyspach Kanaryjskich czuć i widać je na każdym kroku, nie da się o nim zapomnieć. Jest gorąco, pięknie, słonecznie. Skóra pali się od nadmiaru promieni, organizm jak szalony produkuje witaminę D, czasem wyrwie się tęskne westchnienie za choćby jednym deszczowym popołudniem. Słońce grzeje…

Read More Read More

Kanaryjskie góry

Kanaryjskie góry

Nie wiedzieć czemu, ciągle jeszcze pokutuje przekonanie, że Wyspy Kanaryjskie to tylko i wyłącznie plaże, baseny oraz wczasy all inclusive i drink z palemką. Jest to oczywiście częściowo prawda, bo i pięknych plaż, i basenów, i palemek nie brakuje, ale postrzeganie archipelagu przez ten pryzmat mocno zniekształca obraz. Wyspy Kanaryjskie to bowiem także niesamowite i fantastyczne góry oraz wulkany, po których można chodzić długimi godzinami, dniami i miesiącami. Interesuje was trekking, nordic walking, piesze wędrówki albo zwykłe szwędanie i pałętanie…

Read More Read More

Czas się przebrać i świętować

Czas się przebrać i świętować

Spoglądam z zachwytem na moje cappuccino serwowane w barze kolumbijskim. Nie wiedzieć czemu, Kolumbijczycy robią wspaniałą kawę. Co za kolor, zapach, tekstura, smak, takiego cuda nie piłam od dawna. – ¡Mmmmm, qué esponja! (Mmmmm, co za gąbka!) – mruczę z zadowoleniem. – ¿Qué? (Co?) – z drugiej strony stołu patrzą na mnie zdziwione oczy Kanaroniemca i to właśnie te oczy oraz twarz wyrażająca zaskoczenie, uświadamiają mi, że coś jest nie tak. – Co ja powiedziałam, co ja powiedziałam? Aaaaa, piana…

Read More Read More

Non filter

Non filter

Nie potrzeba żadnych filtrów, pikseli, przycinania obrazu. Żadnych kolorowych okularów, substancji zmieniających świadomość, rzewnych książek, seriali, ani innych rodzajów ucieczki od rzeczywistości. Rzeczywistość jest, jaka jest. Doskonała. Piękna. Przed naszymi oczami. Na wyciągnięcie ręki. Zielone góry, pustynia, skały, wulkany, klify, piaszczyste plaże, kursujące między wyspami promy, filiżanki apetycznej kawy w barach na promenadzie, przystanki autobusowe z widokiem na ocean, kwitnące drzewa migdałowe, dojrzewające pomarańcze, bryza morska, która rozchlapuje się z bryzgiem o ostry brzeg, mocząc nam włosy i ubranie, porywisty…

Read More Read More

Niech żyje życie. Nawet w poniedziałek

Niech żyje życie. Nawet w poniedziałek

Jedne z najpiękniejszych dni w życiu to takie, kiedy człowiek nie musi być przydatny. Cywilizacji, światu, korporacjom, szefom, rozwijającym się dynamicznie przedsiębiorstwom. Dzień, w którym można sobie odpuścić, pójść na spacer wzdłuż oceanu, stanąć na plaży, zanurzyć stopy w piasku, gapić na fale i nie robić nic, co przyczyniłoby się do wzrostu PKB. Chociaż, dobrze, zamawiając te kawę w barze, pewnie trochę rozpędziłam gospodarkę. Ale tylko trochę. I tak z okazji poniedziałku, po minionym dopiero co weekendzie mogę jeszcze raz…

Read More Read More